يكي از اهانت هاي فراواني كه امام حسين عليه السلام در روز عاشورا به جان خريدند ، آب خواستن از دشمنان بود. امام عقل كامل است ، و به خوبي مي داند كه آب خواستن از دشمن پيش رو آن هم از طريق بالاترين مقام نظامي چه قدر براي آن فرمانده و لشكريانش مايه سرشكستگي است. از طرفي اظهار چنين تقاضايي از اشخاص لئيم براي نفس با كرامت يك انسان ارجمند و بزرگوار ، فوق العاده سنگين و دشوار است ، و هر چه نفس او بزرگوارتر باشد اين كار برايش تلخ تر و ناگوارتر خواهد بود. روز عاشورا اين امكان وجود داشت كه به جاي سيد الشهداء عليهم السلام ، ديگران از دشمن بخواهند ، ولي در تاريخ هرگز نشنيده ايم كه علي اكبر ، حضرت عباس ، برير ، زهير ، حبيب ، يا جُون ، از دشمن آب خواسته باشند. حضرت سيد الشهداء عليهم السلام در روز عاشورا چندين بار از دشمنان تقاضاي آب كردند. حكمت تكرار اين تقاضا اتمام حجت بر دشمنان و نشان دادن عمق فاجعه و شدت انحطاط روحي آنان بود. آن حضرت اين تكليف شاق را انجام دادند و اين اهانت را به جان خريدند تا يارانشان مورد اهانت قرار نگيرند. اين مطلب نيز از استثنائات قضيه كربلاست ، خدا مي داند تحمل چنين اهانتي بر دل حضرت چقدر دشوار بود.