خدا هيچ پيامبري را نفرستاد مگر براي آن كه اطاعت شود : ( وَ ما أرسَلنا من رَسُول إلا ليُطاعُ بإذن الله )^۱ . همچنين هيچ امامي را منصوب نفرمود مگر آنكه مردم را به اطاعت و فرمانبرداري از او فراخواند : ( أطيعوا الله و أطيعوا الرسول و اولي الامر منكم )^۲ . اگر چه امام زمان عليه السلام در غيبت به سر مي برند ، اراده و فرمانش در ميان همه خلايق جاري و نافذ است. دستورات حضرتش را بايد شناخت و از آن ها اطاعت كرد و حاكميت او را گردن نهاد. همين هاست كه زمينه ي ظهور آن حضرت را فراهم خواهد ساخت. خود آن بزرگوار مي فرمايد : ( اگر شيعيان ما - كه خداوند آنان را به اطاعت خويش موفق گرداند - در وفاي به عهد الاهي هم دل و هم پيمان مي شدند ، سعادت ديدار ما از آنان به تأخير نمي افتاد.^۳ به راستي آيا عهد الاهي چيزي جز پرستش و بندگي خداست؟ آيا اين پرستش جز با اطاعت محض از ولي خدا تحقق پذير است؟

خوشا به حال شيعيان قائم عليه السلام ما ، آنان كه در دوران غيبت او چشم انتظار ظهور اويند و در دوران ظهورش سر سپردگان دستورات وي!^۴ منتظران حضرت مهدي عليه السلام همان نيكبختاني هستند ،‌ كه جز اطاعت نمي شناسند و جز به فرمان او كاري انجام نمي دهند. اين اطاعت و فرمان پذيري از امام عصر عليه السلام بايد به گونه اي باشد كه امام صادق عليه السلام توصيف مي فرمايد : ( اطاعت و فرمان پذيري منتظرين امام زمان عليه السلام ، افزون تر از اطاعت و فرمان بري كنيزي از مالك و مولاي خود است.^۵ امام باقر عليه السلام نيز خرسندي خدا را در اطاعت از امام مي دانند : بالاترين و مرتفع ترين و كليد همه ي امور ديني و مدخل آنها ، و مايه ي خرسندي خداي رحمان ، پس از معرفت امام اطاعت از اوست.^۶

^{ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ}

پي نوشت ها

۱ . نساء ( ۴ ) : ۶۴.

۲ . نساء ( ۴ ) : ۵۹.

۳ . احتجاج طبرسي ، ج ۲ ، ص ۶۰۲.

۴ . بحار الانوار ، ج ۵۲ ، ص ۱۵۰ ، امام صادق عليه السلام.

۵ . بحار الانوار ، ج ۵۲ ، ص ۳۰۸.

۶ . الكافي ، ج ۲ ، ص ۱۹.