حضرت حسين بن علي عليه السلام اگر چه بواسطه ي مظلوميت و شهادتش جگر تمام اهل حق را جريحه دار كرد و با كمال مظلوميت شهادت را قبول و اختيار كرد ولي سرمشقي عالي به اهل عالم داد در دو امر : يكي آنكه عنصر فاسد را اگر به غلبه نتوانستيد مغلوب و منكوب نمائيد بطريق مظلوميت هم ممكن است عنصر فاسد را از ميان برداشت و عنصر صالح را پيش انداخت ، و ديگر آنكه موت با عزّت را بايد مقدم داشت بر حيات با ذلت ، زيرا كه موت با عزت فقط يك مرگ است ولي بقا و حيات با ذلت هر آني يك مرگ است و انسان غيور نمي تواند روزي صدبار بميرد و باز زنده باشد. چه نيكوست عقلاي دنيا ملاحظه ي عزّت دنيايي حسين عليه السلام را بكنند تا بفهمند آنكه غلبه و عزت ، آن بود كه حسين عليه السلام برد يا غلبه و عزت ، آن بود كه پسر معاويه و اتباعش لعنهم الله بردند.

الحال متجاوز از يكهزار و دويست و هفتاد سال است از شهادت آن بزرگوار مي گذرد ، تمام اهل اسلام بلكه بسياري از ملل متنوعه هم براي مصيبت حسين عليه السلام عزادارند و طعن و لعن دشمنان او را در هر صبح و شام فريضه مي دانند و سلاطين همه وقت صورت خود را بر عتبه مرقد او مي گذارند و فخر مي كنند ، لكن از دشمنان آن بزرگوار علامتي و نشانه اي كه شايسته مدح باشد نمانده و اصل و نسب و دودمان آنها منقرض و نام و نشان آنها مفقود و نتيجه اي جز انكسار و ذلت و خواري و نكبت و طعن و لعن بهره آنها نگرديد. حُرّ بن يزيد رياحي عليه الرحمة فقط يكساعت در اطاعت آن حضرت زحمت كشيد ، الي يوم القيامة در دنيا خود را سرفراز كرد و مدفن او را مردم مزار و مقدس مي دانند و عتبه او را مي بوسند.

بيچارگان صناديد حجاز ترك ياري آن بزرگوار چهار صباحي به ذلت و خواري در تحت حكومت و سلطه امويّه و مروانيّه زيست و زنگاني منحوس مشؤمي كردند و از دنيا رفتند و نام ننگ براي خود و اعقاب خود گذاشتند و احدي در ذكر و فكر حيات و ممات يا قبر و مرقد آنها نيست و مورد مؤاخذه خدا و رسول هم در آخرت خواهند بود. لعنة الله عليهم اجمعين